زندگی یک جدول کارنو بزرگه..

 

 And I feel like a Don't Care!

 

نمودار سینوسی زندگی ام باز سیر نزولی دارد.

دلم می خواد آروم باشم.. اما نمی تونم.. خسته ام ..... می دونم تموم میشه اما الآن خسته ام...

کاش از اینی که همه میگن هم قوی تر بودم.. کاش می شد نوشت.. کاش مونیتورو می دیدم...

خدایا؟ میشنوی؟ اصلا هستی؟

هی می نویسم هی پاک می کنم!

حالم خرابه رفیق..!

احسانک!

 

اینها از من نیست. از احسان است. همان احسان که وبلاگ داشت. همان که در فلیکر فعال بود. همان که در فیسبوک هم بود. و حالا نیست. احسان عباسی:

• در زورآزمايى منطق و احساس، قلبم دو نيمه شد.

• در اولين سقوط از بلند‌ترين طبقه‌ی ساختمانی، روحم پرواز را آموخت.

• صداى پاى اشک‌هايم در گلويم به گوش مى‌رسند.

 

ایران

 

خسته ام از این همه افتخار به گذشته..! اگه دست من بود هر چی مربوط به ایران باستان می شد رو می ریختم دور یه جوری که دیگه هیچ اثری ازش نمونه! چرا باید کلئوپاترا بخونم و کیف کنم که اون زمان حتی جرئت نداشتن به ایران نزدیک بشن!!

باید قبول کرد! فقط وقتی میشه همه چیو دوباره ساخت که باور کنیم.. ما ایرانی هستیم و ایرانی ها٬ این روز ها نه فرهنگ خاصی دارن٬ نه کشور آبادی٬ نه داریوشی.... هرجا کم میاریم صحبت از پیشینه ی تاریخی می کنیم! اما اگه همین پیشینه نباشه٬ اگه نابود بشه٬ تازه شاید دنبال چیز تازه ای بریم.. غرق شدیم تو افتخاراتی که یک هزارمش به ما نرسیده!

مسئله ایران فعلی و مشکل عده ای با رژیم امروزی نیس.. ایران سال هاس که کشوری جهان سومی (در حال توسعه!!) محسوب میشه.

همه حسرت می خوریم که شاید پاسارگاد بره زیر آب٬ اما من اگه مطمئن بودم با زیر آب رفتن پاسارگاد ایران باستان کاملا فراموش میشه٬ اصلا ناراحت نمی شدم.

ایران مثل یک بنای تاریخیه! شاید مثه ارگ بم. آره٬ درسته که حیفه خرابش کنیم٬ اما مگه میشه توی ارگ زندگی کرد؟ میشه ایران٬ این کشور کهنه رو کوبید و از نو ساخت٬ یا میشه به کهنه شدن و خرابیش نگاه کرد و به قدمتش افتخار کرد..

آخ ای کاش میشد٬ این موزه ی باستانی رو خراب کنم و جاش یک قصر بزرگ و قشنگ بسازم و به حاصل تلاش امروزم افتخار کنم.....!!