آنقدر فکر کرد کادو تولد برای بهترین دوستش چه بخرد که مغزش داشت می ترکید. آخر سر خودش را کادو پیچی کرد. و به جشن تولد رفت.
کادویش را باز کرد و کمی آنرا نگاه کرد٬ خوشش آمده بود. پرسید "این پس کنترلش کجاست؟"
انگار که ناراحت شده باشد که کامل نیست سریع رفت و کنترلش را خرید کادویش کرد و به او داد.
حالا خوشحال شده بود. اصلا از همه ی کادوهایش بهتر بود انگار. از همه ی ماشین کنترلی ها و عروسک کوکی ها بهتر بود.
یک روز که به مدرسه می رفت و به ویترین مغازه ای خیره شده بود. پایش به چیزی گیر کرد و کنترلش افتاد توی جوی آب و آب آنرا با خودش برد.
دیگر نتوانست کادوی قشنگ تولدش را پیدا کند٬ نمی توانست دکمه ی "احضار" را بزند و او همانجا ظاهر شود.
دیگر نتوانست پیش دوستش باشد. از وقتی برای خودش آن کنترل از راه دور را خریده بود راه خانه ی آنها را یادش رفته بود..
و اینگونه بود که بعد از آن حتی تلوزیون خانه را دستی روشن و خاموش می کرد.
+ نوشته شده توسط Shahrzad در یکشنبه بیست و هشتم تیر 1388 و ساعت
15:42 |
منم باهاشون می خوام برم 
پنجشنبه هفته ی پیش پاتختش بود. خیلی خوش گذشت. هر جند منو خیلی خسته کرد. آخه ساعت ۷ صبح پنجشنبه به سمت بجنورد حرکت کردم شب هم که تا ۳ بیدار بودم و باز ۷ صبح جمعه برگشتم مشهد و ساعت ۳ ظهر هم پرواز کردم به سمت آب های نیلگون خلیج فارس.
